คลังรูปภาพที่เต็มไปด้วยโค้ด เพิ่มเข้ามาในครั้งเดียวแทนที่จะเป็น 50 ครั้ง

ไม่มีใครตั้งใจจะสะสมภาพหน้าจอบาร์โค้ด

โฟลเดอร์ที่เก็บภาพหน้าจอบาร์โค้ดไม่เคยเกิดจากการวางแผน มันสะสมขึ้นมาเอง แอปกระเป๋าบัตรปิดตัวลง คนที่คิดล่วงหน้าไว้ก็เหลือแค่รูปภาพในมือ โทรศัพท์ถูกเปลี่ยนเครื่อง ตั๋วทั้งปีมาถึงในรูปของไฟล์แนบในอีเมล

การปิดตัวคือเวอร์ชันที่คมที่สุด มีเส้นตาย และไม่มีปุ่มส่งออก แอปกระเป๋าบัตรที่รู้จักกันดีแอปหนึ่งปิดตัวลงและลบสิ่งที่เก็บไว้ทิ้งไปด้วย นั่นคือเหตุผลที่คลังรูปภาพจำนวนมากมีบาร์โค้ดสมาชิกเรียงกันอยู่เป็นแถว Stocard หายไปไหน

ไม่ว่ากองนั้นจะมาถึงตรงนั้นได้อย่างไร มันก็ค้างอยู่ตรงนั้น และไม่ใช่เพราะงานรวมมีปริมาณมาก การเพิ่มบัตรทีละใบคืองานสองอย่างที่ถักพันกันอยู่ อ่านค่าจากรูปหนึ่ง พิมพ์ชื่อ แล้วอ่านรูปถัดไป

การสลับงานทุกครั้งมีต้นทุน จากการวัดในห้องทดลองกับงานที่ง่ายกว่านี้มาก การสลับหนึ่งครั้งกินเวลาตั้งแต่ราวสองในสิบวินาทีไปจนถึงราวหนึ่งวินาที และการรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องสลับก็ไม่ได้ทำให้มันฟรี งานที่สลับไปมาจะช้ากว่าตลอดทั้งรอบ

แนวทางการออกแบบอินเทอร์เฟซพูดแบบเดียวกันเรื่องตัวช่วยแบบทีละขั้น มันเหมาะกับงานที่ไม่คุ้นเคยและทำนานๆ ครั้ง แต่กลายเป็นน่ารำคาญและควบคุมมากเกินไปเมื่อคนเดิมต้องใช้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชุดหนึ่งพบอะไร และคืนอะไรกลับมา

เมื่อเลือกรูปเรียบร้อยแล้ว แอปจะไล่ดูทีละรูปเพื่อหาโค้ดที่รองรับ การอ่านโค้ดทำงานบนอุปกรณ์ จึงไม่มีอะไรต้องรอการเชื่อมต่อ

รูปที่กลับมาแบบว่างเปล่า

บางรูปอ่านไม่ได้จริง และเหตุผลก็ธรรมดามาก รูปนั้นเป็นป้ายบนชั้นวางแทนที่จะเป็นตัวบัตร โค้ดถูกตัดขาดที่ขอบของการครอป รูปเป็นภาพของอีกหน้าจอหนึ่งที่ถ่ายมาแบบเอียง หรือบัตรใบนั้นใช้งานด้วยการแตะและไม่เคยมีโค้ดอยู่เลย

รูปที่แอปอ่านไม่ออกจะไม่ถูกทิ้ง มันจะไปถึงขั้นตอนตรวจสอบในรูปของแบบฟอร์มที่บอกว่าจดจำรูปนี้ไม่ได้ พร้อมช่องที่คุณกรอกเองได้

มีโค้ดมากกว่าหนึ่งอันในเฟรม

แผ่นคูปอง บัตรที่ถ่ายรูปมาพร้อมเงื่อนไขข้างๆ ตั๋วที่พิมพ์อยู่ติดกับแผนที่สถานที่ ScanKeeper ไม่เลือกให้คุณว่าจะเอาอันไหน โค้ดทุกอันที่พบจะเปิดขั้นตอนของตัวเอง โดยโค้ดนั้นสว่างขึ้นและส่วนที่เหลือของรูปหรี่ลง คุณจึงรู้เสมอว่ากำลังตั้งชื่อให้ตัวเลขไหน

ซึ่งแปลว่าตัวนับนับโค้ด ไม่ใช่นับรูป รูป 12 รูปอาจมาถึงเป็น 15 ขั้นตอน และอีกสามขั้นที่เกินมาไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือสิ่งที่เฟรมเดียวบังเอิญถืออยู่

มีผลข้างเคียงอย่างหนึ่งที่ควรรู้ไว้ก่อนจะเจอเข้า บัตรที่พิมพ์ตัวเลขเดียวกันสองครั้ง ครั้งหนึ่งเป็น QR สี่เหลี่ยมและอีกครั้งเป็นแถบบาร์ จะกลับมาเป็นบัตรสองใบ เพราะรูปแบบโค้ดนับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่พบ เก็บใบที่เครื่องที่จุดชำระเงินของคุณอ่านได้ แล้วลบอีกใบทิ้ง

ตั๋วมักเป็น PDF ไม่ใช่รูปภาพ

โค้ดที่ควรเก็บไว้จำนวนมากไม่เคยผ่านคลังรูปภาพเลย ตั๋วอิเล็กทรอนิกส์ บัตรขึ้นเครื่อง คูปองที่ท้ายจดหมายข่าว ของพวกนี้มาถึงในรูปของ PDF และโค้ดที่อยู่ข้างในก็เป็นแค่รูปภาพธรรมดารูปหนึ่งที่วางอยู่บนหน้ากระดาษ

ปุ่มเลือก PDF ซึ่งอยู่บนหน้าจอเดียวกับรูปภาพ รับไฟล์ไปทั้งไฟล์ หน้าของไฟล์จะถูกวาดเป็นรูปบนอุปกรณ์ สูงสุด 2000 พิกเซลตามด้านยาว ซึ่งเป็นขนาดที่เครื่องอ่านต้องการเพื่อให้เห็นเส้นบาร์ แล้วเข้าคิวเดียวกับทุกอย่างที่เหลือ 20 หน้าคือขีดจำกัดของไฟล์เดียว เหลือเฟือสำหรับตั๋ว และสั้นกว่าแคตตาล็อกอยู่มากโดยตั้งใจ

ไฟล์ที่เปิดไม่ได้ ไม่ว่าเพราะการดาวน์โหลดเสียหายหรือเพราะไฟล์ถูกล็อกไว้ จะถูกรายงานว่าอ่านไม่ได้และจบลงตรงนั้น ไม่มีช่องให้ใส่รหัสผ่าน และไม่มีการเดาอะไรทั้งสิ้น

ไม่มีขั้นตอนไหนต้องรอการเชื่อมต่อ เพราะการอ่านเกิดขึ้นบนโทรศัพท์ ScanKeeper สำหรับ iOS และ Android ติดตั้งได้ฟรี และรูปเพียงรูปเดียวก็เป็นการทดสอบที่ยุติธรรมพอว่าส่วนที่เหลือคุ้มกับเวลาช่วงเย็นของคุณหรือไม่

การตั้งชื่อคือเนื้องาน และมันมีอายุของมัน

ค่า 50 ค่าที่ไม่มีชื่อไม่ใช่คอลเลกชัน มันคือรายการตัวเลข ชุดนั้นจะมีค่าแค่ไหน ตัดสินกันที่สิ่งที่คุณพิมพ์ในครึ่งหลัง

รูปคือสิ่งกระตุ้นความจำ ไม่ใช่ตัวความจำ

ความจำว่าของสิ่งหนึ่งมาจากไหน แอปไหน ร้านไหน บ่ายวันไหน อยู่ได้เป็นนาที แล้วร่วงลงอย่างรวดเร็วหลังผ่านไปหนึ่งวัน ตั้งชื่อในคราวเดียวกันเลยจึงดีกว่ารอสัปดาห์หน้า ไม่มีกฎสามสิบวินาทีอะไรทั้งนั้น

รูปคือสิ่งกระตุ้นความจำ ไม่ใช่ตัวบันทึก และสิ่งกระตุ้นก็มีลำดับความแรงต่างกัน คุณอยู่ที่ไหนและตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ชนะวันที่ที่ประทับไว้อยู่หลายขุม สิ่งกระตุ้นยังทำให้เกิดการเดาแบบมั่นใจแทนความจำจริงได้ด้วย ให้อ่านตัวเลขที่พิมพ์ไว้แทนที่จะเดาเอา

ชื่ออัตโนมัติช่วยคุณไม่ได้

ชื่ออัตโนมัติไม่ช่วยแก้เรื่องนี้ บัตร 50 ใบที่ชื่อ Import 1 ถึง Import 50 ก็คือของ 50 ชิ้นที่หน้าตาเหมือนกัน ซึ่งเป็นปัญหาที่คุณเริ่มต้นมาพอดี สิ่งที่ขั้นตอนตรวจสอบทำแทนคือคงรูปแต่ละรูปไว้บนหน้าจอขณะที่คุณตั้งชื่อ

เมื่อทีละอันยังเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง

รูปสามรูปไม่ใช่ชุด การเปิดเครื่องสแกนสามครั้งเป็นงานที่น้อยกว่าการรวบรวมรูปที่เลือกแล้วมาไล่ตรวจ และบัตรที่ได้ออกมาก็เหมือนกันทั้งสองทาง

ถ้าบัตรอยู่ในมือคุณ ให้สแกนตัวบัตร รูปถ่ายของบัตรคือสำเนาของสำเนา และกล้องได้แสงที่ดีกว่าและมุมที่ตรงกว่าภาพหน้าจอ เส้นทางที่ใช้รูปจะมีที่ทางของมันเมื่อของจริงหายไปแล้ว

และเมื่อคุณอยากได้โค้ดเดียวเดี๋ยวนี้ ก็ทำอันนั้นแยกไปต่างหาก สแกนโค้ด QR จากรูปภาพที่บันทึกไว้

การนำเข้าเป็นชุดทิ้งบัตรที่มีชื่อไว้ให้คุณ 50 ใบ ส่วนสี รูปภาพ และโฟลเดอร์เป็นงานรอบสอง ไม่ว่าบัตรจะเข้ามาด้วยทางไหนก็ตาม คู่มือการจัดระเบียบบาร์โค้ด

การนำเข้าเป็นชุดจัดการกับชุดหนึ่งอย่างไร ทีละหน้าจอ

1. 01

   เริ่มจากหน้าการทำงาน ไม่ใช่จากเครื่องสแกน

   การนำเข้าเป็นชุดอยู่บนหน้าจอการทำงาน ถัดจากเครื่องมืออื่นที่ใช้กับคอลเลกชัน กล้องรับโค้ดได้ทีละอัน ส่วนนี่คือประตูอีกบาน

   

   

2. 02

   ส่งรูปภาพ หรือ PDF ให้

   แผงนี้รับรูปบาร์โค้ดและโค้ด QR ของคุณได้สูงสุด 50 รูป และรับ PDF ด้วย สำหรับตั๋วหรือคูปองที่ไม่เคยเป็นรูปภาพมาก่อน

   

   

3. 03

   ชุดถูกอ่านบนอุปกรณ์

   ตัวนับจะไล่ไปทีละรูปในชุดที่เลือกไว้ ขณะที่แอปมองหาโค้ดที่รองรับในแต่ละรูป ไม่มีอะไรออกจากโทรศัพท์เพื่อทำงานนี้

   

   

4. 04

   รูปเดียวอาจกลายเป็นบัตรมากกว่าหนึ่งใบ

   โค้ดทุกอันที่พบจะได้ขั้นตอนของตัวเอง และรูปจะคงอยู่บนหน้าจอในทุกขั้น โดยโค้ดนั้นสว่างขึ้นและส่วนที่เหลือหรี่ลง โค้ด 3 อันบนแผ่นคูปองคือ 3 ขั้นตอน ไม่ใช่ให้เลือกเอาอันใดอันหนึ่ง

   

   

5. 05

   รูปที่แอปอ่านไม่ออก

   บางรูปกลับมาโดยไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลย หน้าจอจะบอกอย่างนั้น และเสนอช่องชื่อ ช่องค่า และตัวเลือกประเภทโค้ดให้ คุณจึงพิมพ์ตัวเลขเข้าไปเองหรือข้ามมันไปก็ได้

   

   

6. 06

   ตัวเลขสรุปตอนจบ

   ชุดจะจบลงด้วยการบอกคุณว่าเพิ่มบัตรไปกี่ใบ ถ้าน้อยกว่าจำนวนที่คุณเลือกไว้ ส่วนต่างคือสิ่งที่คุณข้ามไป

   

   

สิ่งที่จะสำคัญก็ต่อเมื่อมีมันอยู่ 50 อัน